۱۳۹۱ دی ۱۷, یکشنبه

جان‌نثار و می‌فشان صنمم



دست‌هایم جان‌نثاری می‌کنند
چشم‌هایم خود را فدایی می‌کنند
بس که تو دلربایی ای صنم
لب‌هایم می‌فشانی می‌کنند

فائز احیا
17 دی‌ماه 1391

۱۳۹۱ دی ۱۶, شنبه

بیش از بیشتر


بیش از بیشتر
چشمانت را بگو،
آن دو رند ِ مست خرابات‌نشین؛
بیشتر مرا بفریبند
و لبانت را بگو،
آن دو نرگس ِجادوی ِشیرین؛
بیشتر مرا مست دارند
هیچ از این کم مکنند
که مرا جز این درمانی نباشد
در این روزهای سخت ِ تا تو اندکی

فائز احیا
16 دی‎ماه 1391

۱۳۹۱ تیر ۱, پنجشنبه

رفت برای پیاده روی ِ شبانه. گفتم برگشتی زنگ بزن، می خواهم حرف بزنیم. رفت برای پیاده روی ِ شبانه. می خواستم چند کلمه ای بنویسم، دیدم از خستگی نمی توانم بنشینم، نمی توانم چشم به این صفحه بدوزم. خاموش کردم و در تختم دراز کشیدم. فکرم به او مشغول بود. تمام کارهایی که کرده بودم را یک به یک پرسیده بود. مهم ترین برایش کار ِ دانشگاهم بود. این برداشت من است. اول از دانشگاه پرسید که چه کرده ای و من که استاد را دیده ام و صحبت کرده ام. بعد از دکتر پرسید که گفتم راضی نبودم. گفت کاش اینجا بودی، با هم یک دکتر خوب می رفتیم. بعد هم از ملاقات دخترانه مان پرسید و البته زیاد کنجکاو نبود و من هم زیاد وارد جزئیات نشدم.

این فکرها، و تن ِ خسته، خواب آلودم کرده بود. گفتم تا برگردد ساعتی طول می کشد. این یک ساعت را بخوابم تا قوایم هم تجدید شود. چراغ ِ اتاقم را خاموش کردم و چشم بر هم گذاشتم. تمام ِ این یک ساعت را کامل و بی نقص خوابیدم. برگشت، پیام داد. گوشی ام را روی تخت گذاشته بودم که اگر پیام داد متوجه بشوم. زنگ نزده بود، پیام داد که بیدارم؟ یادم نیست چه نوشتم، به گمانم نوشتم که زیاد نه ! گفت خب بخواب!

من اما زنگ زدم. در خواب و بیداری حرف زدیم. از او اصرار که بخوابم، از من انکار که بمانم ! کمی حرف زدیم و بعد من به خوابیدن رضایت دادم.
---
این بار اما، بر عکس دفعات ِ قبل، قرار ِ صبحگاهی میسر شد و اولین دقایق ِ روز، با حضور ِ یار آغاز شد.

۱۳۹۱ خرداد ۲۷, شنبه

دختران سرزمین من

دختران سرزمین من
     حاضرانِ همیشه غایب این دیارند
         مادران زحمت و خواهران محروم اشتیاقند
           چراغان ِشب و خورشیدهای زخم خورده روزند

از دشت‌های فراخ آبایی تا میان‌رودان
از بیابان‌های تفتیده سوسنگرد تا چابهاران
دختران سرزمین من
همیشه مهربانان ِ رنج‌کشیده‌ا‌ند
        از تمامی حقوق خود، محروم گشته‌اند
                                دختران سرزمین من



        فائز احیا

27 خردادماه 1391

۱۳۹۱ خرداد ۲۴, چهارشنبه

باران


زمینی سرد و تهی
                  زیر شلاقِ کین
                            خشک و برهوت و یخ‌زده
                                        زمستانه
دانه‌ای لطیف درون خاک
                         در حسرت آغوشِ آب
                                       سخت و جامد و خواب‌زده
                                                  مرده.
باران باهاری باید اکنون
                   بارانی چون  تو
باران ِگرم و زنده
           که زمین ِ تن را نوازش کند
خوب بنوازد
         آهنگ زندگی با ساز تن
بعد نرمی زمین
          دست بر دانه کشد
                         آغوشش گیرد
                              برویاندش
                                    زنده
                                        عاشق
...

فائز احیا
24 خردادماه 1391


۱۳۹۱ خرداد ۲۳, سه‌شنبه

تنها نشستم توی خانه. خواهرم بالاست. آب گذاشتم برای چای. کمی اینترنت گردی کردم.

وقتی هم آمدم خانه، دلم برایت یک ذره شده بود. زود به تو پیام دادم که رسیده ام و سریع لپ تاپم رو روشن کردم. دیدم که نیستی. پیام دادم. آمدی نت. شروع کردیم به حرف زدن. در مجاز آغوشت را خواستم و شانه مردانه ات را، که تقدیمم کردی.

بعد کمی حرف زدیم. از اینور و آنور صحبت کردیم. از دیدار چند تا از دوستانم برایت گفتم. بعد از کارهایمان تعریف می کنیم، در این سه چهار ساعتی که تعریفی نداشتیم و فقط با اس ام اس ها از مکان یکدیگر باخبر بودیم.

بعد تو برایم یک عکس خصوصی شیر می کنی، یک عکس زیبا، از آن آلبالوهای حیاط تان را فقط برای من شیر می کنی. من هم وقتی فهمیدم خصوصی است، خواستم صمیمی بازی و شیطنت درآورم که سرم به سنگ خورد ! :دی

بعد هم تو نشستی به اخبار خواندن. نگفتی که، اما لابد همین است. وقتی سکوت می کنی، داری گودر می کنی. من هم سکوت می کنم. هر چند خیلی دلم می خواهد که با تو حرف بزنم. دلم می خواهد شیطنت کنم، دلم می خواهد عاشقانه بازی درآوریم، قربان صدقه ام بروی، قربان صدقه ات برومف باز تو به هیکل من بخندی و دوتایی قهقهه بزنیم. اما وقتی که یک مرد سرش به روزنامه خواندن یا دیدن اخبار تلویزیون گرم می شود، نباید مزاحم شان شد و سر به سرشان گذاشت.

من هم گفتم در این فاصله که اقا سرشان به کار خودشان است، ما هم کمی درد دل کنیم با این صفحه ورد.

صنم



تازه ز آنچه دیدمت

                             تازه‌تـر و قشنگتری

ای صنــم تـازه من

                           وی تو خدای بی‌بدیـل

فائز احیا